بگذارید همین ابتدای یادداشتم، عید فطر را تبریک بگویم. عیدی که همه مؤمنان تلاش یک ماهه خود را برای بازگشت به فطرت پاک و زلال الهی خویش، این ودیعه بی دریغ ازلی، جشن می گیرند.
آخرین روز ماه رمضان حس عجیبی دارد. از یک طرف به خاطر آمدن عید، خوشحالی و از سوی دیگر از اینکه ماه دوست داشتنی رمضان را تا یک سال از دست می دهی، ناراحت. یک تجربه مثل تجربه خوف و رجاست. مثل اینکه توی دلت رخت بشورند.
البته شاید این حس، مال مثل منی است که از ماه رمضانش خوب استفاده نکرده است. مثل منی که نمی داند بهره اش از ماه رمضان فقط لاغر شدن بوده است یا اینکه توانسته هم کمی از اثر گناهان خود را از میان ببرد!
اما هرچه باشد عمر در حال گذر است و پیروز کسی است که امروزش را بهتر از دیروزش رقم بزند. دیروز هر چه بود و هر چه کردیم رفته است و از پس آن فردایی می آید که باید امید به رحمت پروردگار داشت تا موفق بود. البته انتظار اینکه یک شبه اثر گناهان صد ساله شسته شود، شاید دور از ذهن باشد، اما بی شک در ید رحمت الهی این نیز شدنی است. کافی است ایمان داشته باشیم به مغفرت او و پیمان فطرت الهی مان را که فطر الناس علیها است، به یاد آوریم و به آن پایبند باشیم. همان پیمان را که: الست برکم، قالوا بلی …
به امید آنکه این عید برایمان سعید باشد، اسعد الله ایامکم.

یادش به خیر، هر سال با پدرم نماز عید را می خواندیم و این دعا را که:
اللهم أهل الکبریاء و العظمة و أهل الجود و الجبروت و أهل العفو و الرحمة و أهل الـتـقـوى و الـمغفرة أسالک بحق هذا الیوم الذى جعلته للمسلمین عیداً و لمحمد (ص) ذخراً و شرفاً و کـرامةً و مزیداً أن تصلى على محمد وآل محمد و أن تدخلنى فى کل خیر أدخلت فیه محمداً و آل مـحـمد و أن تخرجنى من کل سوءٍ أخرجت منه محمداً و آل محمد صلواتک علیه و علیهم اللهم إنى أسألک خیر ما سألک به عبادک الصالحون و أعوذ بک مما استعاذ منه عبادک المخلصون.
صد حیف که امسال او هم نیست.