▲

بدرود ای بزرگترین ماه خداوند و ای عید اولیای خدا …
بدرود ای ماه دست یافتن به آرزوها …
بدرود ای یاریگر ما که در برابر شیطان یاریمان دادی …
بدرود ای که هنوز فرا نرسیده از آمدنت شادمان بودیم و هنوز رخت برنبسته از رفتنت اندوهناک.
بدرود …

▲

اللهم اهل الکبریا و العظمه و اهل الجود و الجبروت و اهل العفو و الرحمة و اهل التقوى و المغفرة
اسألک بحق هذا الیوم الذى جعلته للمسلمین عیدا و لمحمد صلى الله علیه و آله ذخرا و شرفا و کرامة و مزیدا ان تصلى على محمد و آل محمد و ان تدخلنى فى کل خیر ادخلت فیه محمدا و آل محمد و ان تخرجنى من کل سوء اخرجت منه محمدا و آل محمد صلواتک علیه و علیهم
اللهم انى اسألک خیر ما سألک منه عبادک الصالحون و اعوذ بک مما استعاذ منه عبادک المخلصون.

امروز دیدم که سایت رسمی حزب اعتماد ملی، که دبیرکلش جناب کروبی است، جمله‌ای از قول حاج سید احمد آقا (ره)، نقل کرده است که کروبی را مظلوم و کتک‌خورده حوزه و متحجران آن دانسته بود. البته در کامنتش گفتم که منبعش را هم ذکر کنند. ما که به منابع دسترسی چندانی نداریم.

اما کمی که بیشتر گشت زدم یک پژوهش از جناب آقای سید هادی موسوی دیدم که بد ندیدم عین همان را اینجا نقل کنم. البته او منابع را هم آورده است. این‌ها عین جملاتی هستند که مرحوم حاج سید احمد آقا (ره) در سخنرانی‌هایی که پس از فوت امام خمینی (قدس سره) تا زمان فوت خود آن جناب در سخنرانی‌ها به کار برده‌اند، هستند. تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل. از یک جمله چه استفاده‌ها که برخی نمی‌کنند!

« باید همگی پشت سر رهبری قرار بگیریم و از آرمانهای امام و رهبر عزیز و محبوبمان، حضرت آیت الله خامنه ای دفاع کنیم. و همه مردم باید دقیقا سیاستهای نظام را دنبال کنند….
تذکر این نکته ضروری است که دفاع از آرمانهای انقلاب و نظام و اصرار بر حفظ چارچوبهای ترسیم شده از سوی حضرت امام و پرخاش بر ضد کسانی که مخالف با آرمانهای امام و انقلابند و دفاع از محرومان و دفاع از رهبر معظم انقلاب از مسائلی است که هرگز نمی توان از آن چشم پوشی نمود.» ص۳۰۷ ج ۱ .ت ۱۳/۷/۶۸٫ ادامه نوشته

تقریبا یک سال پیش بود. بله. شاید درست یک سال پیش. و این حضور مردم ایران زمین بود که نگاه دنیا را به سمت خود فرا می خواند. ملت با چه هیجانی پای صندوق آمدند. با چه شوری رأی دادند. با چه شعوری انتخاب کردند. اما چه شد؟!
ناگهان یک گستاخی بزرگ به این همه هیجان و شور و شعور رخ داد و دریوزگی برخی از حد گذشت. این روزها همه اش به این می اندیشم که اگر نبود این اتفاق نامبارک، که البته درس‌های زیادی به ما آموخت، ایران امروزمان چه وضعیتی داشت؟
این آقایان به خاطر هوی قدرت و هوس ریاست، چه گندی زدند به حال مردم و چه آسان حضور حماسی مردم و اقتدار نظام را به بازی گرفتند!
حوادث پس از انتخابات خیلی درسها به ما داد، اما هزینه‌اش خیلی خیلی بیشتر بود. وقتی فکر می کنم که بعد از این حوادث چه راحت بر علیه ما قطع‌نامه تصویب کردند و حتی چین و روسیه نقاب مزورانه‌شان را برداشتند،‌دلم می‌گیرد. می‌گیرد از اینکه تا کی باید تاوان عقده‌های عده‌ای را این ملت و این کشور پس دهد!؟ تا کی باید اینها عقده خانه‌نشینی خودشان را بر سر شور و هیجان جوانان بی‌آلایش و مخلص که گول ظاهر اینها را می‌خورند، خالی کنند؟!
آقای موسوی! آقای کروبی! آقای سبز! آقای … ملت روزی شما را بازخواست خواهد کرد. چه بترسید و بیانیه عدم راهپیمایی بدهید و چه به خیابان بیایید و طبل رسوایی خود را بکوبید.
روزی تاوان پس خواهید داد.