در ظهر عزا حرمت ارباب شکستند، علمدار کجایی؟ علمدار کجایی؟
این فتنه گران راه عزادار تو بستند، علمدار کجایی؟ علمدار کجایی؟

سوگ حسین بن علی (ع) نه غمی است که دل در هزاران سال پس از این نیز با به خاطرآوردنش تیر نکشد و داغدار نگردد. و این غم را نه فقط من بچه شیعه علی بن ابیطالب (ع)، که همه عالم و آدم از مسلمان و نصرانی و مجوس و … تا یوم الدین با خود خواهد کشید.
اساس سوگواری عاشورا بر مظلومیت حسین (ع) است. مظلومیتی که از بسته شدن راه عبور فرزند پیامبر، تشنگی و صدای العطش کودکان و با تیرنشسته برگلوی علی اصغر (ع) آغاز می شود و با بدنهای افتاده بر زیر آفتاب سوزان کربلا، سرهای بر نیزه و خیمه های سوخته بیشتر. و بعد هم با خنده ها و هلهله های مفسدان. با رنج اسیران آل محمد. با ظلم بر رقیه ۳ ساله. با شرابخواری مجلس یزید بن معاویه (لعنه الله)…
حسین (ع)، ای مظلوم همیشه تاریخ، سالار جاودانگی دین رسول الله (ص)، سرمشق شاهدان شهید … حسین (ع)، ای آنکه نَفَسی که با غم تو کشیده شود تسبیح شمرده می شود*، پدر و مادرم به فدایت. کجاست علمدار بی دستت که از پس سالیان دور، دست طمع دشمنان را از شیعیان ببرد و درفش ولایت بردارد و جانش را سپر تیر دشمن بدسرشت کند؟! که اینک سست ایمانی ما طمع دشمنان را دوباره زنده کرده است. که اینک باز مسلم ها در کوفه کشته می شوند به سبب بدعهدی مردمان. و باز … . باز هم این ماییم که سکوتمان در برابر ظلم به اهل بیت پیامبر، معاونت در قتال آنها به شمار خواهد رفت.
… یا اباعبدالله، انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم الی یوم القیامه … و هذا یوم فرحت به آل زیاد و آل مروان بقتلهم الحسین صلوات الله علیه، اللهم فضاعف علیهم اللعن منک و العذاب الالیم …

اینک این مهر حسینی در دلم / گر توانی سینه ام آتش بزن

———————————–
* از امام ‏صادق‏ (ع‏) روایت شده است که فرمود: «نفس المهموم لظلمنا تسبیح و همه لنا عبادة و کتمان سرنا جهاد فى سبیل الله‏» نفس کسى که به خاطر مظلومیت ما اندوهگین شود تسبیح است، اندوه برما عبادت است و کتمان و پوشاندن راز ما جهاد در راه خداست. (بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۷۸)

وقتی دعوت نامه همایش را دیدم از اینکه بالاخره در اتحادیه هم نگاهی جدی به روابط عمومی شده است متعجب و کمی هم خوشحال شدم. متعجب از اینکه از زمان ابلاغ چارت جدید اتحادیه، تا کنون چندین همایش برای مسؤولین و دست اندرکاران برگزار شده ولی خبری از یک همایش نیم روزه هم برای روابط عمومی ها نبوده است و خوشحال از اینکه بالاخره اتحادیه تصمیم به رسانه ای شدن گرفته است.
همایش دو روزه بود روزهای نهم و دهم آبان. از بعدازظهر هشت هشت هشتادوهشت در محل همایش بودیم تا ظهر یک شنبه دهم آبان. همانطور که انتظار داشتم، اکثر مسؤولان روابط عمومی، در واقع مسؤول روابط عمومی نبودند. حتی مسؤول سیستان و بلوچستان می گفت که از ساعت ۸ صبح به این سمت درآمده است. و چه ساعت مبارکی. ساعت ۸ روز میلاد امام هشتم یعنی هشت هشت هشتادوهشت!
داخل پرانتز (بعضی چیزها وقتی خیلی تکرار شوند شیرینی و حلاوتشان دیگر به مذاق خوش نمی آید. مثل همین قضیه هشت و … که من در بالا دو بار تکرار کردم. فرض کنید که یکی هر روز یک وعده عسل بخورد. اگر چه بسیار لذیذ و شیرین است اما بعد از یک هفته مداوم، دیگر برای طرف آن مزه اول را ندارد و چه بسا عواقب بدی هم داشته باشد.)
برخی اصلاً مسؤول روابط عمومی نبودند و برای خالی نبودن عریضه آمده بودند. و برخی هم که اصلاً نیامدند.
این همایش هم مثل اکثر قریب به اتفاق همایش های متداول، برای من چیز جدیدی نداشت. و بسیار هم کسل کننده بود. تا جایی که خود مدیر حوزه دبیرکل، ارتباطات و امور بین الملل جناب آقای رمضانعلی در یکی از سخنرانی ها خوابش برده بود.
تقریباً هیچ یک از سخنرانان همایش سرفصلی برای ارائه نداشتند و بیشتر همایش درد دل ها بود تا همایش آموزشی. تازه در دعوت نامه مان آمده بود که ارزیابی خواهیم شد و تأثیر دارد و فلان و چه. که یعنی کشک. و اصلاً برگزارکنندگان همایش و سخنرانان در حد این نبودند که من یا برخی از دوستان دیگر را ارزیابی کنند. چه کنیم که بچه شهرستانیم. ادامه نوشته